به گزارش خبرنگار سینما تآتر، در تاریخ سینمای ایران، نام «امین تارخ» بیش از آنکه تنها یک بازیگر را به یاد آورد، یادآور شخصیتی از تکنیک و وقار است. او نه فقط با چهرهاش بلکه با صدایش در حافظه جمعی همه هنردوستان حک شده بود؛ صدایی گرم، رسا و مخملی که گویی پیش از آنکه دیالوگی بگوید، عمق شخصیت را برای مخاطب ترسیم میکرد.
تارخ از نسلی میآمد که بازیگری را نه یک حرفه بلکه یک آیین میدانست. او با ورود به سینما در دهه ۶۰ توانست با ایفای نقشهای متفاوتی از «بوعلی سینا» تا شخصیتهای معاصر، نوعی از بازیگری متفاوت را به نمایش بگذارد که در آن، سکوتها به اندازه فریادها گویا بودند.
اگر از زاویه زیباییشناسی به کارنامه او نگاه کنیم به خوبی می توانستیم ببینیم که او هرگز به دام اغراق نمیافتاد. چه زمانی که نقشهای تاریخی را به تصویر میکشید و چه زمانی که در سریالهایی همچون «سفر سبز» یا «اغما» لایههای پیچیده انسانی را واکاوی میکرد.
یکی از ویژگیهای زنده یاد امین تارخ این بود که همواره به دنبال پیدا کردن لحن درست هر شخصیت بود. او بازیگری بود که تآتر نیز در وجودش ریشه داشت؛ همان وسواس درک صحنه و همان دقت در چیدمان واژگان که در تمام آثارش جریان داشت.
اما باید توجه داشت که میراث او تنها در نقشآفرینیهایش خلاصه نمیشود زیرا او معلمی بود که با تأسیس نخستین مدرسه بازیگری در ایران، نسلی از بازیگرانِ امروز را پرورش داد و به شاگردانش آموخت که بازیگر، بیش از هر چیز باید فرهنگ و شناخت داشته باشد. به جرات میتوان گفت امین تارخ به بازیگری شأن بخشید و نشان داد که هنرمند، فراتر از محبوبیت گذرا به مرجعیت میاندیشد.
