«خدايا با همه وجود تو را شاكرم كه در تقدير ازلى خود مرا بى نياز از آن كردى كه بخواهم كاخ آرزوهايم را بر ويرانه هاى دیگران بسازم و هیچگاه اميد مراكه نااميدى از هر كس جز خودت بود ، نااميد نكردى و در اين جهان سرشار از اسارتهاى بيرونى و درونى، شهد گوارای زيستن در آزاد انديشى را به روح تب زده و عطشناكم چشاندی و نعمت آزادى را از درون قلب و روحم بر من ارزانى داشتى.
🔹حال دیگر قلبم نه از تمجيدها ميشكفد و نه از تحقير ها ميشكند. مرا آموختى كه مهم نيست دیگران مرا چقدر ميشناسند. مهم اينست كه من خود، خويشتن را چقدر ميشناسم و اين است حس خوبه دل نبستن به غير تو مرا خود به اين وادى كشاندى وملال زيستن در برابر چشمان هميشه قضاوتگر و گاه عارى از انصاف را به جانم نشاندى كه هرچه كردم آنچه خود خواستند ديدند وهر چه گفتم آنچه خود خواستند شنيدند و من درس خود را از اين آزمايش فرا گرفتم وحال ميخواهم كه مرا از اين وادى به در آرى تا از اين پس عطايش را به لقاى تو ببخشم
آمين. يا یگانه تنها و اى یگانه آشنا»
