در متن این یادداشت آمده است:
“من در وحشتِ چشمهای معصوم کودکان میناب قفل شدهام؛ در نجات و بازماندگی حلمایِ کوچک تبریز و صد البته تنهایی ابدی و آوار آلودش؛ یا آن کودک هفت ساله کرجی نجات یافته از انفجار که بیتاب و ترسیده است و سراغ مادرش را میگیرد و امدادگر چارهای جز دروغ گفتن به او ندارد. من در ترسهای ابدی کودکان ایران از این همه انفجار و بمب قفل شدهام. من در اندوهِ خیس و انتظارِ دریایی پدرها، مادرها ، همسران و فرزندان دنانشینهایِ غریب و سفیدپوش قفل شدهام…
من به اندازه هزار سال در این چند روز اندوه تلنبار کردهام… مگر این همه بیرحمی و جنایت از این پلیدترین و فاسدترین آدم ثهای جزیرهنشین! چیز عجیبی است؟
من پر از مرثیهام برای تمام آن جانهای پاک و شجاعی که برای دفاع از ذره ذره ایرانم تکه تکه شدهاند… این روزها «موقعیت مهدی»، مجنون و خیبر را بسیار مرور میکنم.
اندوهِ باکری در جزیره مجنون را… آن تجسم بلامنازعِ تنها ماندن ولی تا آخر ایستادن… من پر از گریهام … اما این همه پرچم که در اهتزازِ حماسهاند فریاد میزنند که اکنون زمان سوگ نیست… هر چند شاید خیلیها “خسرو” باشند نه باکری! اما یقین دارم و به گواهِ تاریخ و به چشم میبینم باکریهای پیر و جوان را که در هیاهوی آتش و خون، مردانه؛ مومن و سلحشورانه ایستادهاند و برای اقامه یک نماز پیروزی دیگر در «خرمشهرها» بیتابند.
